ข้อมูลทรัพยากร

     ความรัก" สำหรับใครบางคนหรือใครหลายๆ คน ประดุจเมล็ดพันธุ์ที่ไม่ได้เกิดแล้วผลิบานทันทีเมื่อเริ่มต้น แต่อาจฝังตัวอยู่ในซอกหลีบเล็กๆ รอจังหวะอาศัยน้ำหยดแรก และหยดต่อๆ ไป ทีละหยด ทีละหยด เพื่อการเติบใหญ่เป็นต้นกล้าที่สมบูรณ์ ความรักก็เฉกเช่นกัน พึงอาศัยการใส่ใจฟูมฟักให้ความรู้สึกเล็กๆ ผ่านกาลเวลากลายมาเป็นความสัมพันธ์ที่มั่นคง เปี่ยมความหมายได้ในเบื้องปลาย นวนิยายเรื่องนี้จะพิสูจน์ว่า ความรู้สึกในรักเพียงน้อยนิดที่สุด ระหว่าง "ปวีณา" และ "พิษฐาน" ที่เกิดขึ้นเนิ่นนาน ผ่านอุปสรรคหนาวมาแล้ว จะประสมกลมกลืนจนเต็มคุณค่าแก่กันและกันมากแค่ไหน  "ฉันอดหัวเราะคนเดียวไม่ได้เมื่อนึกถึงตรงนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะมีความรักเพียงแค่หยดเดียวก็ตาม แต่มันก็เป็นหยดที่มากมายใหญ่โต จนแม้แต่น้ำในมหาสมุทรใหญ่ที่สุดในโลกก็ยังแพ้..." นี่คือความคิดของ "ว่าที่เจ้าสาว ที่ชื่อ ปวีณา ปฐมาภรณ์"